Samuraje - Historia i Tradycja
Wszystko zaczęło się około XII wieku naszej ery od wojny domowej w Japonii, pomiędzy dwoma rodami: Taira i Minamoto. Walka toczyła sie o przejęcie władzy w feudalnej Japonii i mężczyźni tłumnie ciągnęli pod sztandary rodowe. Powstał też wtedy nowy rodzaj jednostki bojowej- samuraj, uzbrojony człowiek z szlacheckiego rodu. Wspaniali kowale kuli wspaniałe miecze i wytrzymałe zbroje, lecz jak mówią "nie szata zdobi człowieka", to nie wystarczyło by stać się jednym z tych wspaniałych wojowników. Ważną częścią ich ekwipunku oprócz katany i zbroi był niepisany kodeks mówiący o osobistej lojalności i odwadze. Był to tzw. Bushido (po polsku Droga Wojownika), który mówił o tym że ważna jest wytrzymałość fizyczna, a największym honorem jakiego może dostąpić wojownik jest bohaterska śmierć na polu bitwy w obronie swego pana. Każdy samuraj miał nadrzędny obowiązek: ochronić swego pana lub zginąć próbując go chronić. jeśli ktoś chciał na wojnie chronić jedynie swoją skórę, lepiej było gdy zostawał w domu.
Pomimo że Japońscy wojownicy chronieni byli przez niezwykle skuteczne zbroje, mieli do dyspozycji miecze ostre jak brzytwa, musieli jednak pracować również nad swoim ciałem. Przez długie lata adept, chcący nosić miano prawdziwego Samuraja musiał przechodzić ciężkie treningi fizyczne mające na celu polepszyć jego zdolności, zwiększyć zręczność, ale również kształtowało to jego przyszły charakter. Wszelkie niedogodności i trudności musiał znosić bez najmniejszej skargi. Na początku uczył się łucznictwa, szermierki, a także długimi postami które hartowały jego ciało.
Kolejnym elementem była zbroja. Jeśli myślicie że była to taka w stylu średniowiecznej Europy, ciężka krępująca ruchy, to jesteście w błędzie. Były to lekkie elastyczne, choć wcale nie krępujące ruchów "drugie skóry", w których można było nie tylko biec nie męcząc sie zbytnio, lecz również przeskakiwać przez płoty. Samuraje odnosili się do siebie z szacunkiem, przed bitwą często wygłaszając swoje imię, ród itp. Zwycięzca odcinał przegranemu głowę, często przedtem prawiąc komplementy pokonanemu wrogowi. Każdy wojownik palił w hełmie kadzidło, by w przypadku ścięcia mu głowy pachniała ona słodko i przyjemnie. Walka była całym sensem życia samurajów, dlatego zawsze byli oni gotowi do walki z każdym przeciwnikiem. W walce zachowywali się instynktownie i zapewne to zapewniało im przewagę.
Zasady Bushido nigdy nie zostały spisane w żadnej książce lub dziele. Polegał on bardziej na sile przekonania i rodzinnemu wychowaniu w świetle tych zasad. Był moralnym kodeksem wojowników, zawierającym wszystkie elementy religii: buddyzmu, konfucjanizmu i shinto- religii narodowej Japonii. Dążył on do tego aby wojownik zapanował całkowicie nad swoimi uczuciami, emocjami, jak również i ciałem.Głównymi cechami moralnymi tych wojowników były: wierność wobec pana, uczciwość, odwagę, prawość, powściągliwość. Pogarda obdarzano wygody i pieniądze, w Bushido ważna było harmonia duchowa ze światem. Ważną rzeczą była też katakichi- krwawa zemsta za doznane krzywdy. Wpajał miłość do oręża, oraz to że honor i sława są od życia ważniejsze, więc Samuraj był gotowy oddać życie za te wartości. O ich wielkiej zdolności opanowania samego siebie może mówić ich tradycyjne samobójstwo- seppuku, polegające na wbiciu własnej katany prosto w brzuch. Pochopne posługiwanie się mieczem było tam uznawane za ujmę na honorze, więc dążono do jak najbieglejszego opanowania sztuk walki bronią białą. Bushido przetrwało do roku 1868, gdy po rewolucji zniesiono stan rycerski, kodeks ten również przestał obowiązywać. Jednak nawet teraz można w życiu mieszkańców kraju kwitnącej wiśni dojrzeć odbicie Drogi wojownika.
Mam nadzieje, że ta praca przybliżyła wam choć trochę postać walecznych żołnierzy Japonii i zachęciła do dalszego poznawania historii tego kraju.
Tagi: Brak tagów